Music Psychos – Toronto (Canada, June 2011)

If you weren’t at the Garrison last night, then you surely missed a phenomenal performance by Amsterdam pop duo, Monokino. The set was eye-opener: two dudes on the stage with a single guitar, a bunch of synths equipment and an empty drum set. Tweaking the synth dials and launching melodically beams, they slid distorted guitar riffs and high-pitched voice in between. To my surprise, the synth player jumped on the drums time to time to escalate the synth coated fun rhythm. The exorbitant beats were irresistible. I was recording a video to post about them on the blog, but I couldn’t help tapping my toe with the rhythm. I had to tell myself a couple of times to stop shaking the camera.

Fab Magazine – Toronto (Canada, June 2011)

Based in Amsterdam and signed to China’s biggest music label, the synth-happy trio are lead by singer George van Wetering and his Michael-Stipe-on-helium voice. They’re completely vulnerable but oddly aggressive at the same time. You may have seen their video for the single “New Kid,” in which the band and an army of plushly costumed characters march around a sunny field littered with windmills (they are based in Holland, after all).

Tape.tv – januari 2011

“mit monokino stellen wir erneut einen act aus holland (s. seymour bits) vor und veranschaulichen so das potenzial des kleinen nachbarn. das dreier-gespann um die niederländer george van wetering und wouter de buck, sowie die chinesin yu jin ist unser erstes “entdeckt” für 2011. glaubt man wie in ihrem song “new kid” (nicht zu verwechseln mit den ebenfalls aus holland stammenden new kids!) daran, dass sich die milde, an suede´s brett anderson erinnernde, stimme van weterings sanft auf den elektro-poppernden melodieverlauf niederlegt, so prischt im nächsten moment die stromgitarre nach vorne und verwurschtelt die frisur komplett. stringenz im sinne von vorhersehbarkeit ist des trios ding nicht. in china weiß man diese unvorhersehbarkeit zu schätzen und sorgt regelmäßig für volle häuser während der touren von monokino. das video erinnert übrigens stark an eine manga-parade in freier laufbahn.”

3voor12/noord-holland – oktober 2010

“Monokino is van een heel ander kaliber. De band kreeg een paar jaar geleden al veel media aandacht door de intelligente combinatie van electronica en popsongs. Toch staat deze band nog steeds in een kleine en intieme zaal als De Bakkerij. Monokino is duidelijk een stap verder dan de andere bands die vandaag spelen. De donkere liedjes die zanger George van Wetering schrijft krijgen prachtige kille synthesizer arrangementen mee. Aangevuld met de droge electronische drums is Monokino een fantastische live band. Monokino is het eerste echte hoogtepunt van de dag.”

3voor12/groningen – juni 2010

“Monokino lijkt op en speelt als een Amerikaanse/Engelse band. Het internationale uiterlijk past perfect bij de muziek die qua stem als Placebo aandoet. De Japanse/Duitse toetsenist is solide en vingervlug en de drummer lekker hard en steady. Helaas vallen ze op dit festival een beetje uit de toon. Tussen de stof, tatoeages en bakbrommers past een band zo stylisch als zij matig. De band speelt superstrak.”

Incendiary Magazine – juli 2009

“A really enjoyable LP; one that is choc-full of great synth pop.  Human Error boasts some very clever synth arrangements and some pretty remarkable vocal performances too. The lad on vox is very much a fan of Marc Almond, albeit without ever trying to copy any of that chanteuse’s mannerisms. Rather, he bears his heart for all to see on tracks like New Kid I’m Not What I Wanted to Be and Someone Strange. On Boring Combination the classic line is uttered: “Sex Drugs and Rock and Roll/It’s the most boring thing in the world/And I’m here to ruin your night…” Ooofph.

It’s a weird LP, and (as an example) Move On is a very strange song indeed, what with the yearning to be in a crows nest on a ship, and the swirling music lending a slightly Metro-Goldwyn Mayer air to proceedings. And what is Toast about, pray? As said, the synth parts deserve special mention; it’s as if the band has amalgamated every ‘80s synthesizer sound into one large “electronic trifle”… In the course of a minute, you may hear Soft Cell, New Order, Kraftwerk, Associates, Cabaret Voltaire and Freur. Bonkers. There’s a good line in angry guitar too, nodding a bit to Hook & Albrecht.

The slow songs are great; Love Songs is a bobby dazzler, gloomy, introspected, and stripped back to a Gothic grumble that threatens to go all Joe Meek on you.

I find this LP weirdly addictive.”

Over Your Radar – april 2009

“I got Monokino’s newest release Human Error much unexpectedly while they stopped by to play a show in Austin, TX this past spring. I had no idea these guys were from the East where they’ve garnered fans and listeners in countries like China, Germany & Holland, but I might have guessed. Monokino’s latest release is a mix of several creative elements in the musical spectrum, though it is dominated by synthesizers and electronic type beats that steer the path of each song. Human Error is a pseudo-tragic album bringing the talents of three artists together; here we have music with a slight new wave touch, electronic dance and part rock. A mix similar to Xymox, but definitely with its own niche and quirk. The majority of the songs are dreamy or quirky with a unique handle on its own creativity that is promising for future development. Lyric wise, crooner van Wetering, reminds us of the emotions and situations that sometimes bring out our humanity as he sings, like on the first track “New Kid” “The dream is gone… Friends are gone… this heart of mine no, it means nothing to anyone and it means nothing to you” (bonus track is a piano laden version of this song). I liked track 3 and 5 very much though the entire CD is quite pleasant. “Someone Strange” is upbeat with much sound candy and unexpected dynamics via the synthesizers. Vocally, van Wetering is reminiscent of the glory days of Information Society, but tempered with its moodier tones and squeals. “Machine Gun” starts slow enough, sounding somewhat sad if not remorseful, but aurates its way to a mid-tempo, perky tune that is contagiously bright. These guys remind me of a band that escaped with their creativity—nontraditional melodies and voice flirting with electronics and a noir-new wave feel—Human Error is a gem of an album, though I may add, due to its unconventional creativity, I can understand how for some the sound of Monokino may be somewhat acquired. I enjoyed listening to the trio of musicians sharing on this album. I see a bright future for Monokino.”

Yeah, in music we trust! – mei 2009

“En wat fijn is dat! Anders zou deze buitengewoon charmante plaat ons wellicht stilletjes voorbij zijn gegaan. “Human Error” is een mix van indie, pop, wave en elektro met volop aanstekelijke melodieen, voortkomend uit ” rammelende” en soms (licht) overstuurde gitaren en vette geluiden, “toeters” en “bellen” uit de keyboard/synthesizer getoverd. De daarbij behorende toesten worden overigens bediend door Yu Jin, die klassiek geschoold is. Klassieke achtergrond blijkt ook nu weer een goede basis te zijn. Met een band als Monokino mag indie-minnend Nederland zich weer gelukkig prijzen. Dat de welwillende liefhebber a la indie-pop-elektrowave zich maar snel naar de platenwinkel mag laten begeven!”

Vera Weblog – juni 2009

“Elektronische drums hielden de boel in het gareel, terwijl de gitaar en synthesizer vochten voor de hoofdrol. Dat leverde mooi uitgebalanceerde indiepopliedjes op, die uiterst prettig in het gehoor liggen.”

Greg Kott – The Chicago Tribune – maart 2009

“South by Southwest’s best new bands. Best all around the world in one band. The co-ed trio Monokino delivered minimalist New Order-style dance rock with guitar, synth and drums by way of China, Holland and Germany.”

Muziek.nl – april 2009

“Wie gaat graven in de muzikale geschiedenis en zoekt op het trefwoord ‘kitsch’ zal weinig Nederlandse bands vinden. Van de mascaradragende new wave-generatie tot de zeurderige emo kids: het lijkt niet makkelijk samen te gaan met de fatsoenlijk opgevoede Calvinistische Hollander. Die houdt niet van kitsch. Kitsch is de banaliteit van het Grote Gebaar. Sentiment, sensatiezucht, gladheid. Niet bepaald mooi. George van Wetering, de liedjessmid en het brein achter Monokino, lijkt zich behoorlijk bewust van deze connotaties, maar heeft er lak aan. De band flirt op haar eerste album, Human Error, in bijna onnavolgbaar tempo met het zelfbewuste, overdreven sentiment, zowel tekstueel als muzikaal.”

“De opvallende wisselwerking tussen kitsch en kilte, gecombineerd met retestrakke live-shows, heeft Monokino al naar exotische plekken gevoerd. Vorig jaar een toerden ze door China – waar dit album toen al uitgebracht is – en dit jaar door Amerika. Deze internationale allure gaat niet voorbij aan de Nederlandse pers, maar de vergelijkingen met gevestigde acts zijn wat voor de hand liggend. Ja, de new-wave invloeden zijn niet van de lucht. Ja, Van Wetering klinkt een beetje zoals Brian Molko van Placebo. Maar daar is alles wel mee gezegd. Monokino verdient een eigen plek, niet in de laatste plek door hun eigenzinnigheid. Die is overigens niet alleen te danken aan Van Wetering, maar heeft onmiskenbaar te maken met de aanwezigheid van toetseniste Yu Jin. Haar synthesizers klinken soms suikerzoet, soms snerpend en agressief, maar altijd over the top. Je moet er van houden, maar Monokino komt er wel mee weg.”

Oor – april 2009

“Brian Molko is verdwaald in Nederland, lijkt het wel. De eerste synthpopnoten van het Amsterdamse indietrio Monokino en de nasale, emotionele stem van zanger/gitarist George van Wetering doen vooral denken aan de zanger van Placebo. Maar er is heel wat meer op debuutplaat Human Error te vinden. Rammelende, licht overstuurde gitaartjes, vette en soms ronduit kitscherige synths en bizarre bliepjes creëren samen een gedurfd en origineel geluid. De pianopartijen van klassiek geschoolde keyboardiste Yu Jin, van origine Chinees, houden de catchy songs interessant en gelaagd. Geen simpele indie dus, en dat met enkel een EP (uit 2006) op zak. Human Error staat stampvol samples en achtergrondriedeltjes, maar blijft lekker in het gehoor liggen.”

File Under – april 2009

“…Iedereen die dat wel kon waarderen, hoeft nu niet langer meer te wachten tot hun nieuwe cd uitkomt, want nu is er Monokino. Een deels Nederlandse, deels Chinese band met een zanger (George van Wetering) wiens stem werkelijk als twee druppels water lijkt op die van Brian Molko. Met hun prima mix van electrowave en zeer aanstekelijke pop is Monokino inmiddels groot in China en Duitsland, en ook Amerika en Nederland beginnen te vallen voor hun muzikale charmes. Geheel terecht overigens, want de (ondanks de elektronica) warme uitstraling van hun muziek, gecombineerd met hier en daar licht-ironische teksten en dus die aanstekelijke melodieën, zorgt voor een prima in het gehoor liggende cd. Het wordt dus tijd dat ook Nederland wakker wordt en gaat luisteren naar wat deze band van eigen bodem te bieden heeft. Monokino is een verrijking voor het Nederlandse muzieklandschap en verdient absoluut een plaatsje op de zomerfestivals.”

MusicFromNL – april 2009

“Met de tekst “Sex, drugs, and rock and roll, are the three most boring things in the world.” uit het nummer ‘Boring Combination’ zet dit drietal wel een statement neer. Want wat bieden zij dan als alternatief? Dat alternatief van Monokino, George van Wetering (zang, gitaar) en Frans van Gastel (elektronische drums) en de Chinese Yu Jin (keyboard, synthesizer), is niets minder dan een frisse mix van electrowave, indie en pop. Waarin we nog wel de invloeden van The Cure en Radiohead herkennen. Het kille en statische lo-fi geluid, dat we ons nog herinneren van de jaren tachtig electrowave is hier vermengd met een fikse dosis pop. Waardoor het aan de ene kant allemaal heel bekend, maar gelijk ook heel nieuw en apart klinkt. Een fijn gevoel van herkenning in een nieuwe ontdekking.

Het idee dat als het in eigen land niet wil lukken, je het maar over de grens moet zoeken is bij Monokino goed aangekomen. Ze hebben dan ook hun spreekwoordelijke vleugels gespreid en zijn inmiddels tot grote hoogtes gestegen. De afgelopen tijd was het drietal namelijk druk bezig met hun buitenlandse tournee. Die ze naar plaatsen bracht als Peking, Shanghai, Chengdu en Xian. Want in China doen ze het erg goed. Zo goed zelfs dat er een contract is getekend met het meest bekende, onafhankelijke Chinese platenlabel, Modern Sky.

Vervolgens waren ze ook aanwezig op het showcase festival SXSW in Austin, Texas. Daar traden ze op naast de Berlijnse act Boys Noize. Hierna stonden nog enkele andere Amerikaanse steden, zoals New York, Washington, Boston en Philadelphia, op de tourlijst. Druk dus. Wij zijn in ieder geval erg onder de indruk van het drietal en hoe zij dit in een kleine vijf jaar voor elkaar hebben gekregen. Met uitblinkers als ‘New Kid’, ‘Machine Gun’ en ‘Final Plug’ zullen wij deze cd nog geregeld opzetten. We hopen dat ze ook wat meer voet aan de grond krijgen in ons eigen kikkerlandje.”

Tubantia – april 2009

“De volgende reis gaat naar het naar de VS, waar ze zijn uitgenodigd te spelen op het SXSW-festival in Austin, Texas. Daar doet Monokino 18 maart een showcase met de Berlijnse act Boys Noize. Na Austin treedt Monokino ook nog in steden als New York, Boston en Philadelphia op.

De grote man van Monokino is George van Wetering. Electro maakt hij nu nog, want Monokino maakt muziek in de inmiddels rijke traditie van Depeche Mode, Kraftwerk en Placebo.

Het prijsnummer van Human Error, ‘Boring combination’, doet in de eerste plaats denken aan Human League (of Bronski Beat). Vanwege de tintelende synthibeat. Wat opvalt is hoe weinig behaagziek Monokino opereert. ‘Boring combination’ zou zo gemakkelijk tot een catchy lentehitje uit te bouwen zijn geweest. De tekst begint zo: ‘Sex, drugs, rock and roll, the three most boring things in the world’. Maak daar het refrein van en heel Europa zingt het deze zomer. Maar liever tasten ze de mogelijkheden van de song verder af in de diepte. Met een gefilterde gitaarsolo en ander fraais.

Het daarop volgende ‘Machine gun’ ontwikkelt zich tot een shuffle waar Nits-fans instemmend bij zullen knikken. Zo is Human Error een mooi en rijk album geworden. Met zeker voor een elektronicaplaat een ongekende warmte.”

Gothtronic.com – maart 2009

“The Chinese/Dutch trio of Monokino have just released a new album titled Human Error and it surely is a nice treat! Even more than on their debut album Monokino manages to communicate an original style. The influences of bands such as The Cure and Radiohead are still present, as is the voice of George reminding of Placebo’s Brian Molko, yet the song material is much stronger than before and the album overall has a more varied sound. Striking is also the more prominent role of the piano on this album and this adds the necessary depth in the sound. Monokino seem to easily be able to vary between frolic electropop like in ‘New Kid’, catchy indie songs like ‘Boring Combination’ and bombastic epic tracks like ‘Move On’ or ‘Machine Gun’. This album demonstrates an almost perfect balance between electronic sounds, guitar and the song. Definitely one of the more interesting indie bands coming from The Netherlands these days.”

3voor12/Nijmegen-Arnhem – maart 2008

“Het Nederlands/Chinees trio Monokino krijgt de eer deze avond af te sluiten. Zij doen dit zoals van hen bekend is. De band stond namelijk al eerder op de planken van het Nijmeegse NDRGRND. Monokino, sinds vorig jaar opererend met drummer, is één van Nederlands betere indiebands.”

“Monokino ‘s debut album ‘Human Error’ is full of intense emotions such as yearning and bewilderment. The singer has a special voice, one you will never forget.” (Modern Player, China – December 2008)

“The music is rich, interesting, dancable, and touching, with influences of pop, classical and film music. The singer has a fragile but beautiful voice singing beautiful melodies.” (Fei Yin Yue, China – November 2008)

“Although they are mostly melancholy songs, you might want to cry, but then again, you might want to hear it loud, you might want to dance and sing along with it.” (In Music, China – November 2008)

“Although independent rock with a touch of monstrous electronic dance isn’t so rare, Monokino still has made a brilliant debut, the music is pleasant to hear for a very long time.” (So Rock, issue 81 – November 2008)

“This trio puts down a very unique and idiosyncratic sound, primarily due to the voice of George van Wetering. We hear various influences, OMD, Placebo and even snatches of Joy Division.” (LiveXS – 2008)

“Has certainly got the potential to attract mass appeal outside their home country”

“Very original trio – which is how it should be. Vocals and instruments are in perfect balance and as solid as a house. This is a fun band.”

“Alternative electro-indie from Amsterdam. Very diverse and very, very good. The band has a bit of everything.”

“Very original. They know the perfect balance to affect all parts of the body from the head to the abdomen, to the feet on the floor.”

“Finally a band that is uninhibited and dares to be adventurous.”

“Good mix of then and now. Good recalcitrant contemporary.”

“Every one of their songs is a gem.”

“Good thoughtful and sophisticated arrangements.”

“The playing and the programming are both good. Everything is well balanced.”

“Very melodic and varied.”

“Catchy and compelling”

“Fragile, vulnerable vocals. Nice contrast to the somewhat cooler beats and keyboard sounds. ” (GPVN – 2007)

“Tours in China and big in Amsterdam. On the podium appear super digital devices, behind which a small Chinese girl occupies the space. The singer looks like a college-boy with a hip hairstyle. The first song of the set is explosive. A good basic rock ‘n’ roll riff is supported by freaky noises from the digital samples. The drummer plays on an original looking device, consisting of regular-toms and electronic drum pads. Monokino at the end of their set leave a very good impression. The volume is increasing and the hyperactive drummer is driving the whole delicious sound in the style of Joy Division. The group ends with a nice quiet number, after which the vocalist and keyboard player blow out a solitary candle.” (MusicFrom.nl – 2008)

“I found the boy very vulnerable and both he and that girl are very much in touch with todays sound.” (Het Parool)

“Electronic music isn’t commonly associated with ballads but, owing in part to the pleasing, melodious and high-pitched voice of the singer, George, this duo produced the most original songs of the evening. Songs that linger in the mind and touch the heart.” (Het Parool)

“The duo Monokino has a distinct musical identity. Its the most dominant band of the evening. George has a remarkable voice, reminiscent of Brian Molko (only better). Chinese Yu Jin plays keyboards.” (3voor12)

“The chorus reeks of the Pet Shop Boys and the set as a whole has been spiced up in a rather kitschy way, but oddly enough the combination works surprisingly well. Monokino will show you what most other bands fail to present: a distinct face.” (Studio Brussel)

LiveXS – februari 2008

“De fraaie liedjes van de band komen goed uit de verf. Muzikaal zijn ze wat aparter dan de rest en dat is te zien: het publiek kijkt de kat uit de boom, maar na afloop hoor je alleen maar positieve verhalen.”

LiveXS – november 2007

“Bij het einde van de show, die zelfs even stil ligt vanwege technische problemen op het podium, staan er veel belangstellenden. Monokino maakt nog steeds dezelfde complexe popliedjes met een maffe twist, maar door het vele spelen van de afgelopen maanden klinkt de band als de spreekwoordelijke klok.”

Musicfrom.nl – oktober 2007

“Daarna is het de beurt aan Monokino. De bio spreekt voor zich. Tours in China en groot in Amsterdam. Op het podium verschijnen digitale super-apparaten, waar achter een klein Chinees meisje plaatsneemt. De zanger oogt als een collegeboy met een hip kapsel. Het eerste nummer van de set is een bom. Een lekker elementaire rock ‘n roll-riff wordt ondersteund door freaky geluiden uit de digitale monsters. De drummer speelt op een origineel ogend apparaat, bestaande uit reguliere toms en elektronische drum-pads.” “…Monokino aan het einde van haar set een goede indruk achter te laten. Het volume neemt toe en de hyperactieve drummer, die overigens qua speelwijze veel wegheeft van de drummer van Joy Division, stuwt het geheel lekker op. De groep eindigt met een mooi rustig nummer, waarna de zanger/gitarist en het meisje met haar bliep-machines de kaars uit blazen.”

3voor12/Arnhem-Nijmegen – oktober 2007

“Monokino is een eigenzinnig trio van internationale oorsprong. Toetseniste Yu Jin zorgt in de Barok voor melodieuze lijnen, ondersteund door strak drumspel van nieuw aangetrokken jazz drummer Frans van Gastel. Zanger George van Wetering maakt de vergelijking met Placebo volledig waar. Zijn breekbare zang vult de muziek uitstekend aan. Een veelbelovende formule van talent, originaliteit, technische vaardigheden en potentie…”

3voor12/Noord-Holland – oktober 2007

“De toetseniste … steekt klein en vooral erg oosters af bij de lange blonde zanger George. Hoewel de band op elkaar ingespeeld is als een geoliede machine, is er daarentegen heel weinig contact met het publiek. Toch past het wel bij ze en de muziek is erg origineel. Wat ze spelen is te omschrijven als elektronische indierock. Zanger George heeft een hoge stem die bijna aan Prince doet denken. Samen met het statische toetsenspel is dit een zeer dansbare formule.”

Lopendvuur.nl – oktober 2007

“De Palm is klein en bij aankomst al propvol. Bovendien is het warm en is het te klein voor de geluidsinstalatie, zodat het geluid slecht en te hard is. Het is echter mogelijk om het optreden te bekijken vanaf het terras. Als de deur van het café open is klinkt het geluid zeer behoorlijk. Zo kijk ik naar Monokino, dat een hippe, voor Popronde-begrippen zeervernieuwende versie van eletronische pop speelt. De drums en melodiën zijn doordacht en de zang doet aan Brian Molko (Placebo) denken, maar dan met minder zelfmedelijden. Hopelijk inspireert deze band Den Bosch, al is het maar om ze nog eens te boeken.”

LiveXS België – september 2007

“Monokino was onze absolute winnaar van de avond. Dit trio zet een erg unieke, eigenzinnige sound neer, in de eerste plaats te danken aan het androgyne stemgeluid van George van Wetering. We horen diverse invloeden; OMD, Placebo tot zelfs flarden Joy Division. Laat deze jongens aub snel naar België komen!”

LiveXS – september 2007

“Het doet deugd om te kunnen concluderen dat de dansbare elektropop ook uitstekend te behapstukken is wanneer je onderuit gezakt op een luxe sofa hangt. Binnenkort bij jou in de buurt!”

ANS Online – september 2007

“Het speelse karakter van sommige nummers, in combinatie met het geluid van een volwassen rockband, overtuigt de meeste aanwezigen.”

Grote Prijs – september 2007

“Dit kan wel eens de sensatie worden van 2007″

“Monokino is hip genoeg om uit te groeien tot een grote band.”

“Heeft zeer zeker buitengrenselijke potentie.”

“Erg origineel trio wat helemaal klopt. Vocalen, instrumenten zijn perfect in balans en staat als een huis. Wat een leuk bandje is dit.”

“Afwisselende indie electro uit Amsterdam. Niet voor 1 gat gevangen. Erg divers, erg, heel erg goed. Moet hoge ogen gaan gooien. De band heeft alles in ruime mate.”

“Erg origineel. Zij weten een perfecte balans te vinden tussen hoofd, onderbuik en

voeten van de vloer.”

“Eindelijk een band die het avontuur onbevangen durft op te zoeken.”

“Goede mix van toen en nu. Goed tegendraads hedendaags.”

“Stuk voor stuk juweeltjes.”

“Goed over nagedacht, uitgekiende arrangementen. Lekker die scheurende filters!”

“Goed spel, goed programmeerwerk. Allemaal goed in evenwicht.”

“Zeer melodieus en gevarieerd.”

“Catchy tunes”

“Pakkend en meeslepend”

“Breekbaar, kwetsbare zang. Mooi contrast met de wat koelere beats en keyboards.”

“Zeer kenmerkende stem die de muziek volledig kleurt.”

“Bijzondere band met originele benadering van electronica en pop. Zeer origineel en overtuigend. Een finalist !!!!”

“Deze band komt een eind! Ik tip ze als finalisten!”

3voor12/Nijmegen – september – 2007

“Door eerdere optredens in Nijmegen al vrij bekend, is de band een publiekstrekker. Het optreden is veilig. Hun electropop zit goed in elkaar…”

LiveXS – september – 2007

“Meer fans zijn er al voor Monokino, dat met een bak electronica en beheerste indie-liedjes ook hier durft te experimenteren. En wie dat overtuigend doet, kan op deBeschaving zeker rekenen op bijval.”

LiveXS – mei – 2007

“De Amsterdammers beginnen dan ook ietwat aarzelend aan de beschikbare 30 minuten durende showcase, maar weten uiteindelijk met hun 80′s verantwoorde synthpop (en het prachtige Vincent Still Plays In The Sand) het publiek voor zich te winnen.”

Metro Amsterdam – april – 2007

“…zo bijzonder maakt is de combinatie van een klassieke pianiste, een drummer en een zanger/gitarist. Ze maken elektronische indiepop.”

Waldnet – maart – 2007

“Monokino was verrassend goed.” “Electropop waar toekomst in zit, dus houd deze band in de gaten.”

LiveXS – maart – 2007

“Kort door de bocht is dit indiepop met een lekkere scheut elektronica. En dat klinkt geheel niet onverdienstelijk. Vooral ‘Vincent Still Plays In The Sand’ en afsluiter ‘Trendy Cafe’ eisen de aandacht op; toepasselijke beats, rockende gitaren, new wave-invloeden en die kenmerkende zang. Ingrediënten die de voetjes zeker van de vloer moeten krijgen. Sterker nog, dat gebeurt al regelmatig, heb ik begrepen. Het vrij subtiele ‘Raving For Love’ laat Monokino van een wat ingetogener kant horen. Die bevalt ook prima. Deze cd smaakt dan ook overduidelijk naar meer.”

3voor12 – februari – 2007

“Dat was waarschijnlijk ook niet het doel van Monokino. De toegift, een ballad, gaf blijk van de veelzijdigheid van de band. Monokino zoekt, meer dan Melomanics, de grenzen op van het genre. Het liet horen zowel gevoelig uit de hoek te kunnen komen als monotoon te kunnen beuken.” “Juist de sfeervolle songs gaven blijk van de muzikale onderlegdheid van het internationale trio. De geknepen, emotioneel geladen zang van George van Wetering deed samen met zijn gitaarwerk sterk denken aan Brian Molko van Placebo, maar verloor alle overeenkomsten in combinatie met het machinale drumgeluid en de verrassende melodieën van de Chinese toetseniste Yu Jin.”